W typografii litery łączone oznaczają połączenie dwóch lub więcej znaków w symbol. Ligatury te poprawiają estetykę i czytelność niektórych kombinacji znaków. Ligatury to połączenia liter, które łączą różne formy liter, tworząc bardziej płynne i harmonijne połączenia między literami w wyrazach.
Początkowo ligatury stosowano w piśmie odręcznym, aby zaoszczędzić miejsce i przyspieszyć pisanie. Wraz z pojawieniem się druku, typografowie zaczęli używać ligatur, aby zachować elegancję i spójność krojów pisma.
Ligatura „fi” lub ligatura łącząca jest znana z łączenie małych liter aby utworzyć ligaturę „Fi”. Tak jak ligatura „fl” łączy małe litery „f” i „l”.
Połączenia ligatury „Æ” małe litery „a” i „e”; używane w różnych dialektach opartych na języku łacińskim, takich jak angielski, francuski i włoski.
Dodatkowo, niektóre fonty posiadają ligatury dla określonych par lub kombinacji liter. Na przykład, krój pisma Garamond posiada ligatury dla liter „ct”, które łączą je w jeden płynny glif.
Ligatury, czyli wiązane litery, odgrywają istotną rolę w poprawie ogólnego wyglądu obrazu typograficznego, eliminując nienaturalne połączenia liter i zachowując jednolitość przepływu tekstu.
