Indeks dolny to niewielki zestaw znaków, umieszczony nieco poniżej standardowej linii tekstu i zwykle mniejszy od pozostałych.
Indeks dolny to mały styl czcionki umieszczony nieznacznie poniżej linii bazowej , zazwyczaj używany we wzorach matematycznych lub naukowych do oznaczania wielu wartości pomnożonych przez siebie lub do tworzenia wersalików o wysokości równej wysokości liter małych. Można go również używać do tworzenia wersalików o wysokości odpowiadającej literom małym.
Liternictwo definiuje indeks dolny jako dowolną literę, figurę lub symbol umieszczony nieznacznie poniżej linii tekstu; w przeciwieństwie do zwykłych znaków, ma tendencję do bycia mniejszym od otoczenia. Czasami używa notacji matematycznej do określenia wielokrotności wielkości (na przykład „x do kwadratu”).
Indeksy dolne są powszechnie stosowane w matematyce i notacji naukowej do oznaczania poszczególnych części wzoru chemicznego lub do reprezentowania indeksów matematycznych. Na przykład H2O reprezentuje wzór chemiczny wody; ten indeks dolny wskazuje na dwa atomy wodoru na atom tlenu.
Indeks dolny jest integralnym elementem liternictwa z kilku powodów. Po pierwsze, pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie przestrzeni na stronie lub płótnie, skuteczniej przekazując mniejszą ilość tekstu lub wymiar niż w przypadku zwykłego liternictwa. Po drugie, pomaga stworzyć wizualną hierarchię w tekście, umieszczając mniej istotne informacje w indeksach dolnych. Natomiast te bardziej istotne pozostają w zwykłym liternictwie. Po trzecie, zapewnia dodatkowy sposób dodawania informacji bez zakłócania ich płynności – nieocenione narzędzie do wyjaśniania lub rozwijania idei.
