Autor może przesłać swoją pracę do wydawcy w formie rękopisu. Rękopisy to teksty pisane ręcznie lub na maszynie, a nie publikowane kopie. Słowo to pochodzi z łaciny i oznacza „napisane ręcznie”. Rękopisy były jedynym sposobem zapisywania informacji przed wynalezieniem druku około 1450 roku n.e.
Dokumenty ręcznie wykonane, zawierające pismo lub grafikę, są uznawane za rękopisy, a nie te powielane mechanicznie lub drukowane. Zazwyczaj składają się ze złożonych arkuszy, oprawionych w okładki – co eksperci nazywają kodeksem (formą książki).
Kiedy ktoś pisze coś na własny użytek, w celu udostępnienia go kilku osobom, w celu zachowania wiedzy i historii lub jako obiekt artystyczny, zazwyczaj tworzy jakiś rękopis.
Czasami takie dokumenty są przechowywane w bibliotekach lub archiwach; czasami są sprzedawane lub przekazywane w formie darowizn prywatnych lub instytucjonalnych. Czasami faksymile (wierne reprodukcje) są wystawiane na sprzedaż.
Istnieje wiele powodów, dla których warto stworzyć coś, co będzie wyglądało jak rękopis, zamiast widzieć to między okładkami. Może to wynikać z chęci zachowania tego w formie rękopisu podczas konkretnych ceremonii, nabożeństw lub wydarzeń, być może ze względu na prawa lub zapisy. Może to wynikać z różnych powodów, zarówno osobistych, jak i osobistych, a nawet od dekad i wieków przed opublikowaniem czegoś na papierze, co wymagałoby przynajmniej tymczasowego użycia jakiegoś szablonu.
Rękopisy odgrywają kluczową rolę w procesie wydawania książek. Autorzy potrzebują wydawców, którzy pomogą im w ustaleniu ostatecznych intencji autorów poprzez edycję, co jest łatwiejsze w przypadku publikacji, które precyzyjnie odzwierciedlają każdy szczegół. Podobnie, dyskusje wymagają przestrzeni, w której sugestie mogą stać się punktami odniesienia, aż do momentu, gdy linie początkowe będą bardziej czytelne lub będą miały metry. Bez takich szkiców i podręczników oryginalne standardy mogą łatwo zawieść, a tworzenie lepszych produktów okazuje się trudne.
