Als het om boeken gaat, verwijst het woord 'monospace' naar een bepaald soort lettertype. Bij dit lettertype heeft elk teken dezelfde breedte; met andere woorden, elke letter of elk cijfer neemt precies evenveel ruimte in beslag op een regel tekst. Dit in tegenstelling tot de meeste andere lettertypen, waarbij tekens sterk in breedte kunnen variëren.
Omdat ze de tekst gemakkelijker te scannen en te lezen maken, worden monospace-lettertypen vaak gebruikt in code-editors en terminals. Maar er is geen reden waarom monospace-lettertypen alleen voor programmeercontexten zouden moeten gelden: ze kunnen ook nuttig zijn voor het zetten van boeken.
Waarom? Ten eerste zijn lettertypen met vaste breedte prettig voor de ogen bij het lezen van lange stukken tekst, omdat alle tekens – of het nu letters of leestekens zijn – dezelfde horizontale ruimte op een regel innemen . Een lettertype met vaste breedte kan ook helpen om fouten sneller te detecteren doordat ze duidelijker opvallen (zoals je zou verwachten van een lettertype waarbij alle alfanumerieke symbolen netjes onder elkaar staan).
Maar er zijn ook nadelen: een daarvan is dat het onderscheid tussen hoofdletter I en kleine letter L veel moeilijker wordt bij het gebruik van monospaced lettertypen dan bij bijna elke andere bekende lettertypefamilie (inclusief proportionele lettertypen). Bovendien vinden sommige lezers monospaced lettertypen blokkerig en ouderwets in vergelijking met veel schreefloze alternatieven.
Alles bij elkaar genomen, en met name als uw boek veel codefragmenten bevat, is er zeker een argument te bedenken om een kwalitatief hoogstaand monospaced lettertype te gebruiken voor lange tekstblokken: het zorgt ervoor dat uw werk er onderscheidend uitziet, de leesbaarheid wordt gemaximaliseerd en mogelijk zelfs de kans op fouten wordt geminimaliseerd - een win-win-winsituatie!
