Duodecimo (12mo) is een boekformaat dat ontstaat door een vel papier tweemaal te vouwen, waardoor er vier bladen, oftewel acht pagina's, ontstaan. Deze halve vellen worden vervolgens langs de vouwlijn in twee pagina's gesneden om een boek in duodecimo-formaat te drukken.
Duodecimo ontleent zijn naam aan het Latijnse woord voor twaalf, duodecim. Dit formaat werd steeds populairder tijdens de late middeleeuwen en renaissance in Europa voor het produceren van kleine boeken zoals devotionals of gebedenboeken – vaak gebruikt voor persoonlijke dagboeken.
Moderne duodecimo-boeken zijn massaal geproduceerde paperbackuitgaven. In het Verenigd Koninkrijk hebben dergelijke boeken doorgaans een afmeting van vier inch breed bij zes inch hoog; de massamarktversies in Amerika hebben vanzelfsprekend afmetingen van vijf inch breed bij acht inch hoog.
Duodecimo-boeken worden vaak in massaproductie gemaakt, maar ze kunnen ook als gelimiteerde, handgebonden exemplaren van hogere kwaliteit worden vervaardigd – doorgaans met hoogwaardig papier en bindwerk – door kleine uitgeverijen of individuele boekbinders.
Duodecimo-boeken worden doorgaans aan beide zijden van het papier bedrukt, zodat er 32 pagina's op elk vel passen, met behulp van perfecte bindtechniek . Na het op maat snijden en bevestigen aan de rug van de boekomslag, worden duodecimo-boeken perfect gebonden.
Duodecimo-boeken worden doorgaans geassocieerd met pocketboeken voor de massamarkt; ze kunnen echter ook op verschillende manieren gebonden worden, waaronder met een harde kaft, een perfecte binding en genieting . Hardcoverboeken worden meestal gebonden met een harde kaft; pocketboeken voor de massamarkt gebruiken een perfecte binding, terwijl tijdschriften doorgaans genieting hebben.
Duodecimo-boeken waren wijdverbreid populair in de zestiende en zeventiende eeuw, maar raakten in de achttiende eeuw uit de mode. Tegenwoordig vormen ze een nicheproduct onder verzamelaars van antieke boeken.
