کنوانسیون جهانی حق نشر (UCC) که اولین بار در سال ۱۹۵۲ تصویب و توسط سازمان جهانی مالکیت معنوی (WIPO) اداره میشد، همچنان یکی از معاهدات بینالمللی اصلی است که به حق نشر میپردازد.
UCC دو شکل اصلی حفاظت از حق چاپ را ارائه می دهد:
1. حفاظت از حق چاپ در کشورهای طرف کنوانسیون (معروف به کشورهای عضو یا کشورهای متعاهد). و 2. حمایت از آثار منتشر شده خارج از محدوده آن (معروف به آثار منتشر نشده).
انتشارات دانشگاه کالیفرنیا «کار» را بهعنوان هر آفرینش ادبی، علمی یا هنری که در هر رسانهای اعم از منتشر شده یا منتشر نشده تولید میشود، تعریف میکند.
کنوانسیون کشورهای عضو را ملزم می کند حفاظت از حق چاپ برای آثاری که منشا آن کشورهای دیگر هستند، به طور خودکار بدون ثبت اثر نویسنده یا رعایت هیچ گونه تشریفاتی ارائه می شود.
کنوانسیون کشورهای عضو را ملزم می کند حمایت از کپی رایت ارائه دهد برای آثار منتشر نشده مانند دست نوشته ها و نامه هایی که برای استفاده شخصی نوشته شده اند اما هنوز منتشر نشده اند. متأسفانه، چنین محافظتی به طور خودکار انجام نمی شود - نویسنده باید قبل از محافظت از اثر خود، تشریفات خاصی را انجام دهد.
UCC برای ناشران اهمیت زیادی دارد، زیرا کشورهای عضو آن باید به طور خودکار حفاظت از حق چاپ را برای آثار ایجاد شده در سایر کشورهای عضو فراهم کنند - هیچ ثبت نام یا تشریفات دیگری لازم نیست! علاوه بر این، این توافقنامه حقوق بازتولید و توزیعی را که ناشران در یک محیط دیجیتالی فزاینده به آن نیاز دارند، برشمرده است.
کتابخانهها و بایگانیها بهشدت از UCC بهره میبرند. بر اساس مفاد آن، کتابخانهها و بایگانیها میتوانند از آثار دارای حق چاپ نسخههایی تهیه کنند تا آنها را حفظ کنند یا در دسترس عموم قرار دهند.
UCC برای نویسندگان و ناشران ضروری است زیرا مجموعهای از قوانین حق نسخهبرداری را ایجاد میکند که در همه کشورهای امضاکننده به رسمیت شناخته شده است، به این معنی که اثر یک نویسنده در تمام ایالتهای UCC بدون ترس از نقض دیگران محافظت میشود. علاوه بر این، اجرای آن به محافظت در برابر دزدی دریایی کمک می کند.
