کاغذی بسیار نازک، نرم و جاذب که از الیاف بامبو ساخته شده است، اگرچه نمونههای تقلبی آن در بازار موجود است.
کاغذ چینی یا کاغذ پروف هندی به طور سنتی برای انتشار کتاب و سایر نشریات در چین یا هند استفاده میشد. این کاغذ که از الیاف بامبو، کنف و پارچه مخلوط با هم ساخته میشد، سطح آن با خاک رس پوشانده میشد تا سطحی یکنواخت و مناسب برای چاپ ایجاد شود - و هم از خود و هم از کاغذ در برابر رطوبت یا حشرات محافظت کند.
کاغذ چینی یا کاغذ پروف هندی برای اولین بار در قرن سیزدهم به عنوان کاغذ چاپ در اروپا مورد استفاده قرار گرفت و به سرعت توسط کارخانههای کاغذسازی قرن پانزدهم در ایتالیا و آلمان به ماده استاندارد چاپ تبدیل شد. متأسفانه، تولید آن گران تمام شد، در حالی که کیفیت آن از دستهای به دسته دیگر بسیار متفاوت بود. با این حال، تا قرن هجدهم، نوع دیگری از کاغذ به نام عجب کاغذ رایج شد - از یک ورق که پس از لوله شدن و مسطح شدن، لوله و پهن میشد، ساخته میشد؛ هزینه تولید آن در مقایسه با کاغذ پروف چینی به طور قابل توجهی کمتر و از نظر کیفیت یکنواختتر از کاغذ پروف هندی یا چینی یا پروف هندی بود که تا آن زمان وجود داشت.
امروزه بیشتر کتاب ها و نشریات بر روی آن چاپ می شوند کاغذ بافته شده; با این حال، کاغذ چینی یا گواهی هندی همچنان برای کاربردهای خاص خاص، از جمله چاپ پول یا تمبر استفاده می شود.
کتابهای چاپ شده در انگلستان در طول قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ اغلب با «کاغذ چینی» یا «کاغذ هندی» صحافی میشدند. این کاغذ نازک و شفاف توسط ... تولید میشد. پوشش ورق های دستمال کاغذی با نشاسته یا صمغ، خشک کردن آن، سپس با چسب حیوانی یا ژلاتین اندازه گیری می کردند تا چیزی تولید شود که به عنوان «کاغذ چینی» یا «کاغذ هندی» شناخته می شود.
صحافان کتاب از استفاده از این نوع کاغذ بسیار سود بردند زیرا به اندازه کافی محکم و انعطافپذیر بود که بدون پارگی دوخته شود. این کاغذ بسیار ارزانتر از گزینههای رایج مانند ... بود. حجاب یا پوست کاغذی.
کتابهای اولیه اغلب روی دو طرف کاغذ چاپ میشدند و سپس صفحات آنها از وسط بریده و به هم دوخته میشد - که به عنوان صحافی بادبزنی دوبل شناخته میشود.
کاغذ چینی یا گواهی هندی در اواسط قرن نوزدهم برای صحافی کمتر رایج شد، زیرا کاغذهای ماشینی به طور گسترده در دسترس و ارزان تر شدند.
